Teatr Emocji i Wyobraźni "Umarli Muszą Tańczyć" - 9 grudnia 2007 r., godz. 18.00, Sala Widowiskowa Dom Kultury. Wstęp wolny.
Z ciemności powoli wydobywają się tajemnicze dźwięki, uważne ucho rozpozna natychmiast klimatyczną muzykę słynnego zespołu Dead Can Dance. Z mroku powoli oczom widzów ukazują się ubrane na czarno postacie. Wnoszą stoły i krzesła, z pustki wyłania się skromna scenografia: długi, nakryty czarnym aksamitem stół i siedem krzeseł. To przy tym stole, żeby uczcić pamięć seniora rodu, spotka się rodzina. Rodzinne spotkanie zmusza członków familii, często sobie niechętnych, do udawania, oszukiwania, grania kogoś innego. Pod pozorami ładu i porządku piętrzą się emocje, tak starannie ukrywane. Muzyka nagle się zmienia, wszyscy zgromadzeni przy stole zastygają w bezruchu, czerwona struga światła kieruje sie na pierwszą osobę, która powoli zaczyna odkrywać swoje wnętrze...
Tak zaczyna się historia pt "Umarli Muszą Tańczyć" opowiadana za pomoca gestu, tańca i barw przez Teatr Emocji i Wyobraźni. Opowieści towarzyszy pełna napięcia muzyka Dead Can Dance.
"Umarli muszą tańczyć" zdobyli w tym roku serce rosyjskiej publiczności oraz przychylność francuskich krytyków teatralnych podczas XVIII Międzynarodowego Featiwalu Teatrów Ulicznych w Archangielsku.
9.12.2007 r. o 18.00 Teatr Emocji i Wybroaźni wystąpi w Domu Kultury w Łomiankach, będzie to niepowtarzalna okazja do obcowania z młodą sceną niezależną.
Teatr Emocji i Wyobraźni "Umarli Muszą Tańczyć" - 9 grudnia 2007 r., godz. 18.00, Sala Widowiskowa Dom Kultury. Wstęp wolny.
Z ciemności powoli wydobywają się tajemnicze dźwięki, uważne ucho rozpozna natychmiast klimatyczną muzykę słynnego zespołu Dead Can Dance. Z mroku powoli oczom widzów ukazują się ubrane na czarno postacie. Wnoszą stoły i krzesła, z pustki wyłania się skromna scenografia: długi, nakryty czarnym aksamitem stół i siedem krzeseł. To przy tym stole, żeby uczcić pamięć seniora rodu, spotka się rodzina. Rodzinne spotkanie zmusza członków familii, często sobie niechętnych, do udawania, oszukiwania, grania kogoś innego. Pod pozorami ładu i porządku piętrzą się emocje, tak starannie ukrywane. Muzyka nagle się zmienia, wszyscy zgromadzeni przy stole zastygają w bezruchu, czerwona struga światła kieruje sie na pierwszą osobę, która powoli zaczyna odkrywać swoje wnętrze...
